Misschien een wat vreemd onderwerp: voeding bij rouw. Niet per se het eerste waar je aan denkt als je ouder overlijdt. Je denkt eerder aan verdriet, regelwerk, een uitvaart, slapeloze nachten, een hoofd dat overloopt en een lichaam dat ineens nergens meer zin in heeft. Maar juist daarom wil ik het er toch over hebben.

In gesprekken over rouw hoor ik vaak verschillende ervaringen: sommigen voelen zich gezien door hun huisarts of psycholoog, anderen lopen vast in wachttijden of weten niet goed waar ze terecht kunnen.

De titel zegt het al... In dit artikel schrijf ik over 'wat ik niet wist over rouwen''. Eigenlijk heb ik hier direct al een antwoord op: ik wist eigenlijk niets over rouwen. Rouwen overviel mij compleet. Het is ook iets heel subjectiefs, je kan het niet uitleggen en het is iets wat je alleen maar kan ervaren. Ook al kan je je goed in dit onderwerp verdiepen, het is en blijft een totaal ervaring.