Op 29 maart was het zover: de allereerste rouwwandeling. We verzamelden om 13.00 uur bij Parkeerplaats Schaapsven. Die ochtend checkte ik nog even het weerbericht en gelukkig: droog. Kleine overwinning.
Ondertussen was ik best gespannen. Hoe zouden de gesprekken verlopen? Zou het stil vallen? Ongemakkelijk worden? Heel eerlijk: het voelde een beetje alsof ik op date ging. En blijkbaar was ik niet de enige, want de andere dames hadden precies datzelfde gevoel.
Lisa was als eerste en kwam meteen goed voorbereid: thee én koekjes mee. We konden onderweg dus even zitten. Dat zette direct de toon. Geen standaard wandeling, maar eentje met aandacht. Daarna kwamen Lisanne en als laatste Julia.
Toen stonden we daar. En dacht ik: ja… hoe begin je eigenlijk een rouwwandeling?
We gingen in een cirkel staan en ik besloot het simpel te houden. Ik begon gewoon. Ik vertelde over mijn moeder, haar overlijden en waarom deze wandeling voor mij zo waardevol is. Want zonder deelnemers heb je natuurlijk weinig aan een wandeling organiseren, dan sta je vooral gezellig tegen jezelf te praten in het bos.
Daarna stelde iedereen zich voor. Dat ging verrassend makkelijk. Geen geforceerde rondjes, geen ongemakkelijke stiltes. Het liep gewoon.
En toen gingen we lopen.
Al snel merk je wat wandelen doet met een gesprek. Het gaat makkelijker. Je loopt naast elkaar in plaats van tegenover elkaar. Minder oogcontact, dus minder spanning. Mensen delen sneller persoonlijke dingen, zonder dat het zwaar voelt. Je hoofd komt in beweging, woorden komen makkelijker en gedachten worden minder zwart-wit.
En misschien wel het belangrijkste: wandelen verlaagt stress. Zeker bij dit soort gesprekken maakt dat echt verschil.
Wat ik zelf fijn vond: je kunt je aandacht laten wisselen. Even kijken naar de natuur, even luisteren, even praten. Dat geeft ruimte. Het hoeft niet constant “aan” te staan.
Het mooiste? Het ging vanzelf. Geen strak plan nodig. Gewoon samen lopen en het gesprek laten ontstaan. Dat was precies goed.
Om 15.45 uur zat ik weer in de auto richting Tilburg. Ruim 6 km in de benen en een dijk aan mooie verhalen en gesprekken over rouw. Dankbaar.
