De titel zegt het al... In dit artikel schrijf ik over 'wat ik niet wist over rouwen''. Eigenlijk heb ik hier direct al een antwoord op: ik wist eigenlijk niets over rouwen. Rouwen overviel mij compleet. Het is ook iets heel subjectiefs, je kan het niet uitleggen en het is iets wat je alleen maar kan ervaren. Ook al kan je je goed in dit onderwerp verdiepen, het is en blijft een totaal ervaring.
Niet alleen een overlijden is een rouwproces.
Het kan ook zijn dat je door een rouwproces gaat wanneer je een baan verliest, verhuist, een relatie overgaat (ook van een vriend of vriendin, dit hoeft geen liefdesrelatie te zijn), je ziek wordt dus je gezondheid verliest, noem het maar op. Het gaat over 'verlies'. We denken heel snel aan het feit dat er iemand moet overlijden voordat je in een rouwproces zit, maar dat is niet zo. Dus wees hier bewust van!
Er zitten gradaties in rouw.
Het ene rouwproces is 'oppervlakkig' en een ander 'rouwproces' kan juist heel diepgaan. Ook dat is heel persoonlijk en weet je niet van te voren. Daarnaast kan het ook zijn dat jouw rouwproces in het begin heel oppervlakkig voelt, maar dat het na een tijd juist heel diepgaat. Het lastige hiervan is dat er geen controle zit op hoe jij de rouw ervaart. Dat maakt het onvoorspelbaar, grillig en wellicht beangstigend. Weet dat dit heel erg normaal is! Jij bent niet depressief, je hebt geen angststoornis, je wordt niet gek. Het is een normale reactie op rouw.
Je hele lichaam rouwt mee.
Ik dacht dat rouwen echt ging om verdriet, dus dat ik de ogen uit mijn hoofd zou huilen. Verdriet is dan ook zeker een heel groot deel van mijn rouwproces, maar mijn hele lichaam schoot in een heftige stressstand. Het overlijden van een ouder is een van de meest stressvolle gebeurtenissen van een mensenleven. Dat is dus niet enkel mentaal, maar ook jouw lichaam reageert hierop. Ikzelf ben 5 kilo afgevallen, kon niet meer slapen, moest continue plassen, hoofdpijn, buikpijn, rommelende darmen en ik kreeg paniekaanvallen. Prikkels waren te veel dus ik kon niet meer tegen drukte en ik was continue vermoeid. Weet dat dit OOK heel normaal is, maar ook dit is iets wat we niet altijd verwachten. Natuurlijk is dit ook weer heel persoonlijk en hoeft dit niet bij jou te gebeuren. Als dit gebeurt, kan je ook even langs je huisarts om te checken of het iets medisch is, maar trek wel op tijd aan de bel zodat jij de juiste ondersteuning krijgt.
Je moet eerst je dal bereiken voordat je door kan.
Dit klinkt intens, wellicht vind je het moeilijk om te lezen. Vooral als je in het begin van je rouwproces zit, MAAR.. Ik heb veel gestreden tegen mijzelf rot voelen, ik durfde het niet toe te laten, ik wilde afleiding, vermijding en was continue in een soort overlevingsstand. Het voelde als te groot, te veel. Echter... Er is een moment gekomen waarop ik écht door de hell op aarde ben gegaan. Ik ging ZO diep, ik dacht: ik kan dit niet aan. Dat uitspreken bij een vriend heeft me uiteindelijk laten zien, dat ik dit moest voelen en zo diep moest gaan. Ook dit is weer persoonlijk en is misschien totaal niet passend voor jou, maar.. Mij heeft het laten zien dat ik de meest heftige gevoelens kán voelen, ook al vind ik dat nog steeds lastig en wil ik dat niet, maar het moet gevoeld worden. Eigenlijk kan je het zien als liefde. Je voelt zoveel pijn, maar eigenlijk is dit de liefde die je voor jouw ouder voelt. Deze pijn is de achterkant van liefde; pittig, maar het gaat je verder helpen door dit toe te laten! Weet dat áls je dit voelt, je het aan kan <3. Tips: spreek het uit, laat het toe, ga op zoek naar veiligheid, maar laat het vooral toe.
Reactie plaatsen
Reacties