Het afgelopen jaar heeft mijn leven behoorlijk op z’n kop gezet. Plotseling verloor ik mijn moeder. Dat verlies kwam hard binnen en liet een enorme leegte achter. Tegelijkertijd ging ook mijn relatie uit. Iemand die juist in die moeilijke periode heel dichtbij me stond, was ineens ook niet meer in mijn leven. Daardoor voelde het soms alsof ik er alleen voor stond.

Die combinatie van gebeurtenissen bracht veel onrust en angst met zich mee. Ik kreeg paniekaanvallen en had momenten waarop ik me echt overweldigd voelde door alles wat er gebeurde. In die periode kreeg ik medicatie om wat rust te vinden en ben ik hulp gaan zoeken om beter te begrijpen wat er met me gebeurde.

Het proces van herstel is een lange weg waar ik blijvend mee bezig ben. EMDR heeft mij geholpen om traumatische herinneringen te verwerken en weer wat meer rust in mijn hoofd te krijgen. Tegelijkertijd leer ik ook om milder naar mezelf te kijken en te accepteren dat rouwen tijd kost. Het gaat stap voor stap. Soms voelt het alsof ik alweer verder ben, en soms merk ik dat het me nog veel energie kost en dat ik snel moe ben.

Wat deze periode me ook heeft laten zien, is hoe belangrijk verbinding met anderen is. Praten met mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt helpt enorm. Het geeft het gevoel dat je niet de enige bent en dat er ruimte is om eerlijk te zijn over wat je voelt.

Ik ontdek onderweg ook nieuwe kanten van mezelf. Hoe kwetsbaar ik kan zijn, maar ook hoeveel veerkracht er ergens toch zit. Rouwen en herstellen is geen rechte lijn, maar langzaam merk ik dat er steeds weer kleine stukjes balans terugkomen.